Snorkelles

Snorkelles

okt 23

Ik was 34 en kreeg tijdens een vakantie in Egypte mijn eerste snorkelles. We voeren met een boot vol duikers naar een mooie duikstek. Terwijl mijn man en de andere duikers met een achterwaartse salto soepel het water in plonsden, bleef ik met de kapitein achter op de boot. Ik vond de benaming ‘kapitein’ een beetje hoog gegrepen voor een man van ongeveer 40 jaar, enkel gekleed in een verschoten zwembroek.
Hij kwam naar me toe, gaf mij enkele snorkelspullen en zorgde ervoor dat mijn masker strak om mijn hoofd zat. Ik deed de vinnen aan, schuifelde naar de rand van de boot en liet me via het trapje in zee glijden. De instructeur lag inmiddels ook in het water en stak zijn armen naar me uit. Nadat ik gewend was aan het masker en de snorkel oefenden we de gebarentaal van duikers. Ik maakte van mijn duim en wijsvinger een rondje om aan te geven dat alles goed was.
De man pakte mijn hand. Ik had daar mijn bedenkingen bij, totdat ik mij herinnerde dat mijn man tijdens zijn eerste duikles ook bij de hand genomen was. Een eerste snorkel- en duikles verschilden misschien niet zo heel veel van elkaar en moesten waarschijnlijk aan dezelfde veiligheidseisen voldoen. We waren uiteindelijk helemaal alleen in open zee. Gerustgesteld hield ik de hand van de instructeur stevig vast.
We zwommen met grote vaart rondom het rif, ik was buiten adem. De instructeur maakte van zijn knieën een stoeltje zodat ik op zijn schoot kon zitten om uit te rusten. Dat vond ik erg beleefd.
Terwijl ik een beetje aan het bijkomen was, stak de man zijn hoofd onder water en bewonderde de vissen.
Zodra ik hersteld was, snorkelden we op topsnelheid nog een rondje om het rif, gevolgd door een stoeltjespauze en het kijken naar het koraal. Na de derde ronde gaf ik aan dat ik terug naar de boot wilde, ik had genoeg van dat op schoot zitten en handje vasthouden. Ik had nauwelijks de kans gehad om van de onderwaterwereld te genieten.
We zwommen terug, ik meed zorgvuldig de uitgestoken hand en we klommen op de boot. Na het opbergen van de spullen liep hij naar de kajuit.
Even later keerden ook de duikers terug op de boot. Ik vertelde mijn belevenissen aan mijn man en zijn Nederlandse duikinstructeur. Deze begon hard te lachen.
“ Dacht je nu werkelijk dat hij vissen bekeek? Hij maakte je met opzet moe, hij is ongetrouwd, woont thuis en is nog maagd. Nu had hij de kans om vrouwenbenen te bekijken, die kans krijgt hij nooit meer”.
Terwijl hij dit zei, speelde mijn maag een beetje op. Snel trok ik mijn kleding over mijn badpak aan en liep naar de achterkant van de boot. Ik wilde er niets meer over horen. Ik had het sowieso al vies gevonden om een snorkel in mijn mond te krijgen waar iedereen al in gespuugd had. Mijn maagzuur kwam steeds verder omhoog.
Een half uur later stonden we weer aan wal. Mijn man en ik liepen naar een terrasje. Ik wilde zitten, op een gewone stoel.