Dominante hond

Dominante hond

jul 03

Mijn hond is erg dominant, dat zit in zijn genen. Met zeven maanden moest hij gecastreerd worden omdat hij hele dagen zat te bibberen op de bank, uit pure lust. Nadat hij geholpen was werd hij gezeglijker. Sommige mensen noemen hem een beetje een aso, ik kan me daar wel in vinden. Niet dat hij niet goed opgevoed is, dat wel, hij luistert heel goed naar commando’s, hij is heel erg van de rangen en standen. Ooit heb ik een Siberische husky gehad, daar had ik minder opvoedingstechnieken bij toe te passen als bij deze kruising tussen een Maltezer en een York. Hij is 30 bij 40 cm, heeft een redelijk brede borstkas die hij graag aan iedereen showt en kromme voorpoten. Als het een mens geweest was, zou hij getatoeëerd zijn, behangen met gouden kettingen, stoer,  god en goed voor zijn familie en woonde hij op wielen. Niemand mag langs hem heen in het park, hij is de directeur.  Elke hem onbekende hond wordt grommend begroet, ik ben zijn beschermeling. Moe word ik ervan. Bij elke hond te zeggen “ lief hondje, lief hondje”, om te voorkomen dat hij een met veel geluid gepaarde schijnbeweging maakt. “Oh, maar mijn hond doet niets hoor”, is steevast de reactie van de mede hondenbezitter, denkend dat mijn hondje bang is. “Nee, maar die van mij wel”, is mijn antwoord en vol ongeloof laat ik ze dan achter. Gevaarlijk, dat kleine bolletje wol? Ik had het eigenlijk al kunnen weten toen ik hem kocht bij de fokker op het platteland, die adverteerde met “opgegroeid in huiselijke sfeer”. De zogenaamde moeder was van een totaal ander ras, dat kon gewoon niet. Later is er nog een heel onderwerp aan de fokker gewijd bij het televisieprogramma “Hart van Nederland”, dat hij malafide was. Ik was verblind van liefde voor mijn puppy, noemde hem Bertje en nam hem mee. Er brak meteen een enorm onweer en bliksem los alsof de hemelgoden met hem meekwamen naar mijn huis. Maar Bertje heeft afgelopen weekend zijn meerdere geheel onverwacht gevonden in de vorm van een baby. Ze kwam, aaide hem, hij werd bijna vloeibaar, keek schijnheilig en trok enorm veel haren uit zijn kop. Met een grote glimlach liet ze de plukken aan ons zien. Bert gaf nog wel een grom voor de show, maar wist dat hij verslagen was.