Miss Low-Lands 1989

Miss Low-Lands 1989

mrt 03

‘Vunzig hoor!’
Met een samengeknepen mond schudde ik mijn hoofd terwijl ik mijn ogen tot spleetjes kneep.
Op het podium schoof een meisje op ellenbogen en knieën over de vloer. Ze schudde heftig met haar bovenlichaam op de opzwepende klanken van Shakira en maakte enkele suggestieve paarbewegingen tegen de onwillige harde planken van de theatervloer.
Als een Cobra uit een mandje kwam ze omhoog, bevochtigde haar wijsvinger in haar pruimenmondje, gaf een knipoog over haar schouder en verliet heupwiegend het podium.
Bij toeval waren we in het imposante theater van ons hotel in de Dominicaanse Republiek getuige van het Festival del Talento y La Belleza Internacional 2013. Versie elf. De leeftijd van de oudste deelneemster aan dit Miss spektakel was hooguit zestien, van de jongste durfde ik geen schatting te maken. Wisten wij veel wat er die avond op het programma stond.
‘Ik vind het wel geil’, zei mijn partner, ‘zeker voor een vierjarige.’
Spontaan viel het onderste deel van mijn kaakgewricht enige centimeters naar beneden.
‘Natuurlijk kan dit niet, dat snap ik ook wel’, reageerde Bas, ‘maar het zijn toch net volwassen vrouwen in dwergvorm. Het gaat toch om de verpakking en de show, niet om leeftijd. Sinds wanneer discrimineer jij eigenlijk op leeftijd en lichaamslengte?’
‘Pardon?’
Mijn vocabulaire bleek in luttele minuten gereduceerd tot één woord.
‘Toen wij in Thailand waren deed je ook al zo raar tijdens een show’, vervolgde Bas zijn relaas. ‘Geen enkele vrouwelijke artiest mocht in mijn buurt komen. Volgens mij lijd jij aan een showfobie.’
Terwijl hij tegen mij sprak verloor hij geen moment het zicht op het podium waar ondertussen de Miss pre-teen ’s in bad kledij hun opwachting maakten.
De harde beschuldiging van Bas deed mijn borstkas ontploffen van verontwaardiging waardoor mijn woordvoorraad opeens werd geactiveerd.
‘Nu moet jij eens even heel goed naar mij luisteren mannetje.’ Ik prikte met mijn vinger enkele malen stevig op zijn borstbeen, waardoor hij ineenkromp van de pijn en zijn interesse in de gang van zaken op het podium even verloor.
‘Dat waren geen vrouwen, dat waren gekleurde schriele kereltjes met een piemel, ingebouwde borsten en een tiara op hun harses’, schreeuwde ik.
Zowel de mensen op de stoelen naast als voor ons keken geïrriteerd waardoor ik mijn volume enigszins temperde.
‘En ze bakenden jou helemaal af, als hun privéterrein. Net als honden. Waarom ga jij ook niet gewoon tegen je favoriete Miss urineren, Mister Basje-plasje of nog beter, je anaalklieren ledigen. Eigenlijk zijn jullie mannen allemaal hetzelfde, met of zonder implantaten.
Een traan liep over mijn wang, mijn gezicht toonde vast tekenen van lelijkheid door deze plotselinge uitbarsting van emotie.
‘Wat is er met jou?’ vroeg Bas. Hij keek mij enige seconden nadenkend aan.
Langzaam verwijderde hij met zijn duim het vocht uit mijn kraaienpootjes terwijl het publiek hard op de vloer stampte en hun longen aan gort blies op de Dominicaanse versie van de vuvuzela.
Miss Teen Model Puerto Rico werd aangekondigd maar Bas had zowaar enkel oog voor mij.
‘Ik denk dat ik gewoon jaloers ben’, lispelde ik.
‘Jij en jaloers?’ vroeg hij met een vragende blik in zijn ogen.
‘Ja, een piemel hoef ik niet, maar ik wil ook een kroon. Én een mooie lichtbruine huid. Ik ben spierwit met sproeten, hoe langer ik in de zon zit hoe meer sproeten ik krijg.’
‘Dat geeft toch niets, duizenden sproeten kleuren uiteindelijk ook bruin’, grinnikte hij.
‘Kom, doe maar rustig. We kijken de show, er is niets aan de hand.’
Het lukte me nog tijdens de show om me te verenigen met mijn teint. Het sprak in mijn voordeel dat de sproeten zich niet lukraak over mijn huid hadden verspreid. Ze vormden een verantwoord patroon, zowel in artistiek als in esthetisch opzicht, dat was een gegeven waar niet over viel te twisten. De sproetjes die ik nog zou kweken wisten bij voorbaat waar op te duiken, een beetje zoals bij de kant en klare creaties van Ministeck.
Mijn verlangen naar het dragen van een kroon werd echter niet minder. Zeker niet toen de vijfentwintig Missen, allen voorzien van een glinsterend hoofddeksel, onder luid applaus over het podium schreden.
Na afloop was er een fotosessie voor de bladen. Ik snelde naar voren en duwde net zolang met mijn ellenbogen eenieder opzij tot ik links naast de grote winnares van de avond stond: Miss overall, Miss Teen Model Isla Catalina. De organisator van het evenement stond aan de rechterkant van haar. De foto met verplicht opgeplakte glimlach werd genomen.
Opeens kreeg ik een visioen. Alsof een engeltje het ter plekke voor me uittekende wist ik wat me te doen stond.
‘Hello’ stelde ik mezelf voor ‘I ‘m Miss Low-Lands overall.’
Ik moet zeggen, de aandacht verplaatste zich meteen een beetje richting mij, helemaal toen ik zei: ’You know, Miss Low-Lands, Pays-Bas.’
Ik had ze compleet in mijn zak op het moment dat mijn woorden tot hen doordrong.
`The Netherlands…, Holland!’ riepen ze in koor.
Ik zei snel ‘ I´m Miss Low-Lands 1989 overall’, want me uitgeven voor de officiële Miss Holland ging zelfs mij te ver. Met een verzonnen titel kon ik wel leven. Het jaartal bedacht ik omdat iedereen kon zien dat ik de dertig ruim was gepasseerd.
In rap Spaans werd er over en weer gebrabbeld en gediscussieerd. Ik moest met elke Miss op de foto. Het was een eer om een ex- Miss uit Europa in hun midden te hebben, werd mij op het hart gedrukt.
Maar nog steeds had ik geen glinsterende tiara op mijn kop. Ik overwoog om baby model USA met haar roze baljurkje van het podium te schoppen. Ik kon het doen overkomen of ik haar wilde redden van een enorme smak van het toneel door haar bij de haren te grijpen en ondertussen snel haar kroontje te pakken en haar in een schuine hoek van 45 graden naar beneden te laten stuiteren. Als een gummibal. Mijn handen gingen richting haar pijpenkrullen toen ik op de schouder werd getikt. Nou ja, het geval was me waarschijnlijk toch te klein.
´Voelt U er iets voor om morgen het Grand Defilé bij te wonen?’ vroeg de organisator aan mij. ‘We maken opnames voor de televisie. Uiteraard vervaardigen we een japon, sjerp en een kroon voor U. Wij zouden U graag verwelkomen als onze eregast.’
Blozend nam ik haar handen in de mijne, zei dat ik me met eer overladen voelde en
graag aanwezig wilde zijn tijdens het grote spektakel.
´Het is me gelukt Bas, morgen draag ik een kroon,’ fluisterde ik gelukzalig toen we die avond in bed lagen.
´En een sjerp, vergeet de sjerp niet´, zei Bas terwijl hij me in mijn zij kietelde. Toen zijn hand afdwaalde naar mijn derrière, duwde ik hem weg. Ik kon zijn opmerkingen eerder die avond niet zomaar negeren.
Die nacht kon ik niet slapen van opwinding, ik dacht alsmaar aan de afmeting van mijn kroon en het glinstereffect.
Om zes uur de volgende avond werd ik opgehaald, in een smaragdgroene jurk gehesen, mijn haren werden opgestoken en opgetuigd met drie haarstukken. Mijn gezicht werd vrijwel dicht geplamuurd en voorzien van de nodige kleuren en valse wimpers. Ik kreeg bijpassende glanzende hoge hakken aan mijn voeten, mijn witte sjerp met tekst werd omgedaan, de kroon op mijn hoofd vastgezet en ik moest meteen het podium op. De camera´s stonden in de aanslag en tijd was geld. Ik had geen kans gekregen om mezelf te bewonderen.
Ik schreed het toneel op alsof ik nooit anders had gedaan. Ik lachte naar de camera’s en het publiek in de zaal, met mijn tong tegen mijn voortanden voor een groots resultaat, dat had ik ooit in een vrouwenblad gelezen. Ik draaide enkele malen in het rond voor een optimale weerkaatsing van het licht in de kristallen op mijn hoofdtooi en spreidde mijn armen wijd. De tekst van mijn sjerp mocht niemand ontgaan.
Ík was de enige echte MISS LOW- LANDS 1989.
Dit was míjn avond, ik droeg míjn kroon, de beelden zouden in een groot deel van Latijns Amerika en de USA worden uitgezonden.
Ik zag Bas in het publiek. Hij zwaaide wild naar me, een tikkeltje té naar mijn zin. Eigenlijk vond ik het enorm overdreven. Dat hij trots op me was begreep ik, maar ik kon het niet waarderen dat hij de aandacht naar zich toe wilde trekken. Ik besloot hem de rest van de avond te negeren, ik kreeg aandacht genoeg.
Eigenlijk was hij een hufter.
Het voordragen aan de pers en het publiek was voorbij. Achter het toneel genoten we als Missen onder elkaar even in alle rust van een drankje. Daar kwam Bas weer breedarmig zwierend op me af. Hij trok aan mijn sjerp.
´Afblijven jij!`, snibde ik.
´Meekomen jij!` was zijn weerwoord en hij sleurde me aan mijn pols naar het toilet.
´In de spiegel kijken en hardop lezen wat er op die sjerp staat´,
MISS LOW- LANDS 1989 OVER-AGED.