Kotsen met Kroonenberg

Kotsen met Kroonenberg

jul 24

Zo onopvallend mogelijk bestudeerde ik de in open muiltjes gestoken voeten, haar hoge hakken gaven een enigszins vertekend beeld maar konden de werkelijkheid niet verhullen. Lulu Wang had géén lotusvoetjes.
Ik dacht dat alle Chineesjes van het vrouwelijke geslacht het ritueel van voetbinding hadden ondergaan, maar blijkbaar waren ze Lulu vergeten.
Dit vergrootte mijn gevoel van onzekerheid voor mijn eerste kennismaking met haar. Ik had de tweede prijs gewonnen in een schrijfwedstrijd en de bekende schrijfster was juryvoorzitter en zou de prijs uitreiken. Op nauwelijks twee decimeter afstand zou ik naast haar staan.
Mijn maag leek wel een achtbaan met tientallen karretjes in actie. Waren Lulu’s ongebonden pootjes klein genoeg om te ontwijken, mocht ik uit pure zenuwen gaan spugen? Goed inschatten kon ik het niet maar ik zou er alles aan doen om haar teentjes niet te bevuilen. Ik wilde niet dezelfde fout maken als destijds bij Yvonne Kroonenberg, ik was geen ezel.
Anderhalf jaar geleden nam ik deel aan een vijfdaagse schrijfworkshop van Yvonne in een boerderij in Noord-Frankrijk.
De eerste dag van het evenement brak aan en ik was de Frans- Belgische grens al over voor mevrouw Kroonenberg de deur van haar woning in Nederland dichtdeed.
Na een leerzame eerste dag ging ik vroeg slapen om de volgende ochtend om half zes te worden gewekt door een niet mis te verstane migraineaanval. Ik nam mijn medicijnen, maar de ellende verdween niet.
In mijn nachtgewaad waggelde ik voetje voor voetje over de traptreden naar de badkamer op de begane grond.
Bezet.
Vaalgroen van misselijkheid en frustratie drapeerde ik mezelf tegen de deurpost. Op dat moment kwam Yvonne uit een naastgelegen slaapkamer en kreeg mij in haar gezichtsveld.
‘Wat is er met jou?’
‘Ik ben zo beroerd’, murmelde ik achter mijn handdoek.
‘Kom mee jij’, zei ze en liep de boerderij uit.
Met een beperkt gezichtsveld, mijn contactlenzen lagen nog boven, probeerde ik haar te volgen.
In de enorme tuin, tussen de mist en de opkomende dauw, bewoog Yvonne als een roze gekleurde schim steeds verder van mij vandaan. Plotseling was ze terug en pakte me ferm bij de arm. Met de behendigheid van een aanvoerder die zijn commando-eenheid door de jungle loodst manoeuvreerde zij mij door de tuin richting een aanpalend weiland, speurde over de grond en vond een naar haar mening geschikt plekje.
´Hier´, zei ze, `spugen, nu!´
Ik gaf direct gehoor aan haar bevel, dat zou iedereen doen bij een dame van een dergelijk statuur en begon te kotsen.
Op dat moment liet mijn gevoel voor richting me in de steek maar het kan ook zijn dat de plotseling opstekende wind de boel van richting deed veranderen. In ieder geval belandde de ene helft van de inhoud van mijn maag op de door haar aangewezen plek in het gras en het andere gedeelte over de punten van haar stoere bruine laarzen. Dat Yvonne me niet sloeg noch uitschold was bewonderingswaardig.
Daarom nam ik het haar niet kwalijk dat haar voeten niet een béétje kleiner waren. Een centimeter of drie, hooguit vier en er was niets aan de hand geweest.
Na mijn tweede spuugsessie banjerde ze op laarzen voorzien van mijn organische ballast naar de boerderij en kwam terug met een stoel en een glas water. Haar schoeisel was nat van het schrobben, getuige de enorme plekken.
‘Jij blijft hier zitten tot je opgeknapt bent, drink dit maar op’, zei ze zachtjes en kneep me bemoedigend in mijn arm. Terwijl zij de terugtocht aanvaardde zat ik nog lange tijd op de stoel, meestentijds met mijn neus richting het gras.
De dagen daarna bracht ik de schrijfadviezen van Yvonne in de praktijk. Mijn tong hing uit pure concentratie uit mijn mond. Vier dagen lang schreef, schrapte en herschreef ik en braakte tot Yvonne ’s grote vreugde alleen nog maar woorden uit.
Het bleek de moeite waard want een jaar later vond Lulu Wang mijn korte verhaal ‘Aldi Orgasme’ een prijs waard.
Drie maanden daarna was de voordracht aan het grote publiek.
Snel wierp ik een laatste blik op de sierlijke voetjes van Lulu Wang, ze waren volgens mij klein genoeg om tijdens een eventuele spuugaanval te ontwijken.
Terwijl ik klappertandend mijn tekst doornam begon mijn maag lichtjes te protesteren. Misschien was de tip van mijn plaatselijke Chinees om een half uur voor het optreden Foe Yong Hai te eten geen goede geweest. Ik had er al weinig fiducie in toen hij zei dat ik op die manier een kosmische band met mevrouw Wang zou creëren en daardoor rustig zou worden. Het stond me ook totaal niet aan dat ik de hele handel met accupunctuurnaalden diende te eten.
Mijn lijf was vanaf de onderzijde van mijn boezem totaal van streek en de titel van mijn verhaal veroorzaakte tintelingen in mijn schaamstreek. Misschien dat nog enkele slokken van het Spaanse Vlieg drankje uit mijn koelbox zouden helpen. Ik had een dozijn gekregen van een bewonderaar van mijn Orgasmeverhaal en had het laatste uur drie flesjes leeggedronken in de hoop op verkoeling. Vooralsnog bemerkte ik weinig verfrissend effect.
Met dribbelpasjes betrad de charmante Lulu Wang het podium en kondigde mijn komst aan.
Als een enorme, verhitte, hitsige overrijpe tomaat die op ontploffen stond droeg ik mijn ‘Orgasme’ voor. De plots opkomende levenssappen slikte en duwde ik manhaftig naar hun thuisbasis. Men hoorde tussen de zinnen door hoogstens een zacht geluid, ‘bwah, blurp.’
Eindelijk toeterde het applaus in mijn oren, mijn taak was uitstekend volbracht.
Plots sloeg mijn wezen op hol.
Achter de coulissen pakte ik mijn telefoon en googelde het nummer van Özcan Akyol, hét nieuwe talent aan de schrijfsterrenhemel. Hij nam op.
‘Eus’, schalde ik door mijn mobiel, ‘ik ben klaar voor het grotere voetenwerk. Onder geen beding kits ik over jouw geborduurde Turkse puntsloffen maat vijfenveertig. Het bewijs is zojuist geleverd. Trouwens, mijn bijnaam is Euf, afgeleid van mijn doopnaam Euphemia. We kunnen samen voordragen uit eigen werk. Eus en Euf, een optreden mét anti -braak garantie. Hoe klinkt dat?’
Tuut, tuut…