Park

Park

aug 13

Ik woon vlakbij een park met veel bomen, struiken, royale grasvelden en zelfs een waterpartij. Moeders wandelen er met hun kroost en bejaarden met hun hondjes. Het ziet er vredig uit, zeker als het zonnetje schijnt. Toch gebeurt er best weleens wat in deze groene zone. Regelmatig vind ik een verdwaalde sok of slip aan de rand van de bosjes. Soms in gezelschap van de restverpakking van een condoom. Lege hennepzakjes en bierblikjes zijn ook in ruime mate vertegenwoordigd.
Laatst wandelde ik met mijn hondje over een pad. Er lagen een hoop glasscherven en stenen op de grond. Terwijl ik ernaar keek hoorde ik iemand roepen. “Mevrouw”, een jongen met een katapult in zijn hand stond verdekt opgesteld in de bosjes. “Gevaarlijk hè, “? Hij keek me aan alsof hij elk moment het glas van mijn zonnebril eruit wilde schieten of mijn voorhoofd raken met de kei in zijn rechterhand. Hij leek een beetje op Joran van der Sloot, hetzelfde kapsel en dezelfde sardonische grijns op zijn gezicht. Zonder iets te zeggen liep ik door. Een beetje zigzaggend zodat hij mij moeilijker kon raken als hij echt zou gaan aanleggen.
Met enige regelmaat zijn er ook mannen in de bosjes te vinden. Vooral in de herfst en in het vroege voorjaar. Dan begint het te kriebelen in het hoofd en in de broek. Ze stellen hun edele delen ten toon en poetsen ze op met een klein doekje. Met regelmatige bewegingen. Ze hebben er handigheid in.
Het gebeurt ook weleens dat iemand zijn hond kwijt is. Mijn vriendin liep met haar honden in het park te wandelen. Ze trof een man met een  verwilderde blik. Hij zocht zijn hond. Natuurlijk was hij overstuur, vond mijn vriendin, in geval van een verloren hond raak je in paniek. Ze besloot hem te helpen met zoeken. Ze rende het plantsoen heen en weer, steeds roepend “Basje, Basje”.
Na enige tijd gaf ze het op. Ze keerde terug naar de man die nog steeds op dezelfde plek stond. Hij was blij met haar komst, hij verwelkomde haar warm met zijn geslacht uit zijn broek. Hij stond te masturberen op de klanken van de stem van mijn vriendin, een witte zakdoek in zijn hand. Verontwaardigd draaide mijn vriendin zich om, maar het kwaad was al geschied. Het moment suprême had zich al voltrokken. De man stopte zijn handel en zijn doekje weg, stapte op zijn fiets en vertrok.