Plomp

Plomp

sep 04

In een pashokje in een modewinkel wurmde ik me in een broek maat 40. Hij paste net. Rondom de taille had ik eigenlijk een maat groter nodig, maar dan viel de broek bij de benen en de heupen weer zo wijd. In onze familie hebben de vrouwen geen dijen, die strak zittende broekband moest ik maar voor lief nemen. Ik liep de paskamer uit en bekeek mezelf in de grote spiegel. Naast me kwam een tengere vrouw staan die dezelfde broek als ik aan het passen was. Hij stond haar geweldig. Een oudere dame, aan de gelijkenis te zien haar moeder, knikte goedkeurend. Ook zij had weinig heup- en dijgebied en bovendien een duidelijk zichtbare taille. Ik besloot me er niets van aan te trekken. Het is niet iedereen gegeven een superslank postuur te hebben. Er was niks mis met mijn gevulde maat 40/42.
Na enig speurwerk vond ik ook nog een leuke blouse waarin mijn weelderige boezem tot haar recht kwam. Opgetogen liep ik met mijn buit naar de rij bij de kassa. Voor mij stonden de moeder en de dochter. Vlak voordat ze aan de beurt waren sprak de jongere vrouw mij aan. ‘Ik zie dat U dezelfde broek genomen hebt als ik. Alleen wel een paar maten groter hè, zo te zien aan uw figuur”? Ze zei het vrij hard, de gesprekken in de rij vielen stil. Ik mompelde een beetje. “Zou u dat nu wel doen, denkt u niet dat hij u een beetje plomp maakt”? Ondertussen klonken er afkeurende geluiden uit de rij, men begon luid te snuiven.
Ik zei niets, keek een beetje verdwaasd. De moeder betaalde ondertussen met een stoïcijns gezicht de kleding. Na een laatste “Nou ja, U moet het zelf maar weten, U moet er mee rond lopen” van de dochter, stiefelden ze de winkel uit. Ik kreeg veel bijval van de vrouwen bij de kassa. Ik moest me er niets van aantrekken, ik zag er erg goed uit. Het was schandalig, hoe durfde ze! Ik wentelde me in het hartverwarmende medeleven.
Nadat ik had afgerekend liep ik naar buiten. Moeder en dochter stonden me op te wachten. Ze hadden me blijkbaar nog iets mede te delen. Afwachtend keek ik ze aan. “Zullen we gaan lunchen, zei de moeder, ” je zus en jij hebben nu wel genoeg onzin uitgehaald voor vandaag “. Met een dikke glimlach op ons gezicht haakten mijn zus en ik ieder aan een kant in haar arm. Eten, daar hadden we wel zin in.