De wereld aan onze voeten

De wereld aan onze voeten

jul 31

‘Wat wil jij later worden?’ In onze kinderjaren is aan ieder van ons deze vraag weleens gesteld. Mijn ideaal was poppendokter worden, het leek me geweldig om afgerukte ledematen weer aan een romp vast te maken.

Het merendeel van mijn vriendinnen koos voor mama, verpleegster of kapster. Veel verder ging de kinderlijke gedachtewereld niet. Een enkele heel avontuurlijk ingestelde opteerde voor stewardess. Dan kon ze de wereld gaan verkennen.
Tegenwoordig ligt de wereld sowieso voor ons open, daar heb je geen specifiek beroep meer voor nodig. Zelfs het bereiken van het spreekwoordelijke Timboektoe is niet utopisch meer. Je boekt een ticket en je vertrekt, it’s simple as that.

Een stuk minder simpel is een antwoord te vinden op de volgende vraag.’ Wie wil je later worden en hoe denk je dat te gaan doen?’ Gaandeweg het leven dringt deze vraag zich aan ieder van ons op.
‘Wie ben ik?’
Om in balans te geraken zal je die vraag moeten beantwoorden.
Zelfonderzoek is geboden.
Wat is mijn kern, wat maakt mij gelukkig, waar ligt mijn kracht, wat is mijn passie?

Mijn interesse bleek te liggen op het gebied van het geestelijke welzijn van jong volwassenen
Het duurde echter jaren voordat ik mijn werkelijke passies ontdekte.
Spiritualiteit, schrijven en schilderen.
Ik noem ze mijn 3-S, naar de limonade gazeuse van vroeger. Een soort nostalgie, een symbool van terug naar mijn kern.
Voor een ander is het wellicht de drie C’s: communicatie, cup cakes en catwalk of de twee G’s: gemeente en graffiti.
Het maakt niet uit wat je gelukkig maakt, passie is passie.

Ieder van ons is op eigen wijze op zoek. Sommigen hebben de antwoorden al gevonden en het lukte hen om hun ‘diepste zijn’ tot leven te wekken en compleet te integreren in hun dagelijkse bestaan. Het zijn vrouwen die inspireren.
Anderen zijn hard op weg op hun dromen waar te maken. Zij volgen hun pad en komen obstakels tegen. Het houdt ze niet tegen. Het zijn vrouwen met durf.
Sommigen onder ons weten niet hoe te beginnen. Het zijn vrouwen die nog aarzelen.

Het klinkt afgezaagd, maar toch klopt het gezegde ‘nooit geschoten is altijd mis’.
Als je niet schiet kun je ook nooit raken. Schiet je wel, kun je hoogstens het beoogde doel voorbijschieten. Je kunt het altijd nog een keer proberen en nog een keer. Iedereen is weleens onzeker, dat hoort bij het leven.
Elke poging levert meer ervaring op. Er is niets op tegen om gewoon ergens te beginnen en angst een schop onder de welgevormde derrière te geven

Bovendien roept elke actie een reactie op. Gooi een steentje in het water en zie de rimpelingen die gevormd worden.
Elke rimpeling vormt een nieuwe kans, een uitdaging om dichter bij het doel te komen.

Die steen moet echter wel geworpen worden.
En dat vind ik nu zo mooi aan vrouwen. Degenen die lang geleden al hun keien wierpen dienen als inspiratiebron voor degene die nog een kiezeltje moeten gooien.
En als die eenmaal gooien, dan groeien ze ook uit tot voorbeeldvrouwen.
Zo is de cirkel weer rond, niets is onmogelijk.
De wereld ligt aan onze voeten.